Zeynep, serginin kalabalığında Arel'in söylediklerini düşünerek dolaşıyordu. Arel'in varlığından kaynaklanan o garip çekim, iç dünyasında bir kasırga yaratmıştı. Kalbinde belirsiz bir huzursuzluk ve merak dolup taşıyordu. Arel'in söylediği o son cümle aklından çıkmıyordu: 'Bazen insanlar, sadece baktıkları yerde bulamayacakları şeyleri ararlar.' Ne demek istemişti? Sonra Arel'in gözlerindeki derinliği düşündü. Sanki gözleri, binlerce yıllık bir hikayeyi saklıyordu.

Bir an durup derin bir nefes aldı. Sergideki fotoğrafların arasında kaybolurken, kendi içsel dünyasında da kaybolmuştu. Bir yandan Arel'in gizemli tavırları onu kendine çekiyor, diğer yandan bu çekimden korkuyordu. Arel'in kim olduğunu öğrenmek, kalbinde derin bir arzu uyandırmıştı.

Ege, Zeynep'in yanına gelerek onun düşüncelerini böldü. 'Ne düşünüyorsun?' diye sordu, gülümseyerek. Zeynep hafifçe gülümsedi. 'Arel hakkında. Onda garip bir şeyler var, Ege. Sanki... bilemiyorum, ama bambaşka bir dünyadan gelmiş gibi.' Ege, Zeynep'in sözlerini ciddiyetle dinledi. 'Belki de öyledir. Bazı insanlar, sadece görünüşleriyle değil, enerjileriyle de başka bir dünyanın parçası gibi hissedilir,' dedi alaycı bir tonla.

Zeynep, Ege'nin şakasını kaale almadan, serginin diğer köşesine doğru yürümeye başladı. Arel'in sözleri, Zeynep'in içinde bir sorgulama başlatmıştı. Kendi hayatındaki boşlukları, hissedemediği duyguları düşünmeye başladı. Belki de Arel, Zeynep'in yaşamında eksik olan bir parçaydı.

Serginin sonunda, Zeynep gözleriyle Arel'i aradı ama bulamadı. Kalabalığın arasında kaybolmuş gibiydi. Bir an için içini bir korku kapladı, sanki varlığı bir yanılsama gibiydi. O an, Arel'in sadece bir yabancı olmadığını, onun hayatına bir şekilde dahil olacağını hissetti.

Gecenin ilerleyen saatlerinde, Zeynep'in aklı hala Arel'deydi. Onun gözlerinin derinliğinde saklı olan sırları çözmek istiyordu. Fakat aynı zamanda bu gizemli adamın hayatına getireceği tehlikelerin farkındaydı. Bu tehlikeler, Zeynep'in hayatını değiştirebilir miydi? Zeynep, yatakta dönüp dururken, Arel'in varlığının içinde uyandırdığı o garip duygularla uykuya daldı.

Gece boyunca Arel'in yüzü, Zeynep'in rüyalarında belirip kayboldu. Sabah gözlerini açtığında, aklında tek bir düşünce vardı: Arel, kim olduğunu bir şekilde ona gösterecekti.