Mafya Patronunun Tek Zaafı

Gece yarısını çoktan geçmiş, sokakları yalnızca yıldızların soluk ışığı aydınlatıyordu. İstanbul’un sessiz köşelerinden birinde sessizce yürüyordum. Bir an için tüm dünyanın durduğunu hissettim. Sanki her şey, beni bu geceye ve bu karanlığa sürüklemek için planlanmıştı. Adımlarım beni fark etmediğim bir tehlikeye doğru götürüyordu.

Her zamanki gibi iş çıkışı, kafamda günün stresini atmaya çalışarak eve dönüyordum. Ancak bu kez yolum, normal güzergahımdan biraz daha uzundu. Birdenbire karşımda beliren yüksek sesli konuşmalar dikkatimi çekti. Bu, şehrin pek bilinmeyen ancak çokça konuşulan mafya patronu Emir Aslan'ın sesi olabilirdi. Kalbim, bunun ne anlama geldiğini sezinliyordu; bu gece çok şey değiştirebilirdi.

Tam karşımdaki sokak lambasının altındaki gölgede, Emir karşısındaki adama bakıyordu. Yüzünde o kadar sert, o kadar kontrol sahibi bir ifade vardı ki; bu adamın neden herkesin korktuğu birine dönüştüğünü anlamak zor değildi. Derin, tehditkar bir sesle, "Bana ihanet ettiklerinde nasıl sona erdiklerini çok iyi biliyorsun, değil mi?" dedi. Duyduğum soğukluk, ürpermemi engelleyemedi.

Beni fark ettiğinde ise, zaman bir an durdu. Gözleri benimkilerle buluştuğunda, o karanlık derinlikte kaybolduğumu hissettim. Kaçamazdım. Adımlarım kendiliğinden durmuştu. O anda anladım ki, tehlikenin tam ortasına düşmüştüm. Ama bilmediğim bir şey vardı: Bu gece başlayan bu hikaye, beni kimsenin sığamadığı bir kalbe, Emir Aslan'ın kalbine dokunacak kadar ileri götürecekti.