"Yeter artık, gelmeyin üstüme. Beni buraya geldiğime de pişman etmeyin!"

Hayatımda sayılıdır bizimkilere sesimi yükselttiğim anlar. Her seferinde de benim iyiliğimi düşündükleri için yükselmiştir o ses. "Siz ailem olduğunuz için düşünüyorsunuz beni. Birey olarak kimsenin gözünde değerim yok." düşüncesi bütün psikolojimi ateşe atılmış plastik formuna getirdiği için, kendime bir türlü değer atfedemiyordum.

Ankara'ya yerleşmeye, Gümüş Sokak' a bir daha hiç uğramamaya, bedenim