​Oymalı ahşap kapı aralıktı ve tam karşıda oturan adamın tek omzu gözüküyordu.

​Açık da olsa "Bismillah" deyip tıkladı kapıyı.

​İçeriden "Gel" sesini duymayı beklerken adım sesleri işitildi. Mahir "Gel" demek yerine kapıyı kendi açmıştı. Dün suratına yapışan kusursuz gülümseme bugün de yerli yerindeydi: