Sekiz aylık hamileliğimle, içimde büyüyen o minik canla hayata dört elle sarılıyordum. Umudum bir an olsun tükenmemişti ama o umudun beni ne zaman gerçek manada kucaklayacağı meçhuldü. Hani derler ya, "umut fakirin ekmeği"; işte benimkisi de tam olarak o hesaptı.

Karan, omuzlarıma şalı nazikçe bırakıp saçlarıma derin bir öpücük kondurdu. Gözlerimin içine bakarak, "Yezda, yeni bir konak ister misin?" diye sordu. Şaşkınlıkla, "Nasıl yani?" dedim. O ise gülümseyerek anlatmaya d