Demir gülümser: “Yarın akşam, tek şart: Aras yok.” Cümlenin sonundaki ‘yok’ kelimesi, loş avluda yankılanıp paslı korkuluklara çarpıyor. Çıplak ampulün sarısı titriyor; mazotla sulanmış taş zemin, ayaklarının altında yağ gibi kaygan. Aras’ın bakışı o anda buz kesiyor; Derya, bu soğuğun derisini değil, kemik içini çizdiğini hissediyor. Demir, sanki salondaymış gibi yakın; oysa ses kabloların ve ağların içinden, bir süzgeçten geçmiş metalik sükûnetle geliyor. “Şart koşan sensin