Burhan Bey kendi evinin avlusunda oturuyordu. Yanında Sevde Hanım, elinde kahve fincanıyla taşlı zemine yaslanmıştı. Karşılarında ise oğlu Civan, rahat bir koltukta arada kahvesinden bir yudum alıyor, etrafı izliyordu.

Telefon Burhan Bey’in elinde titredi. Arayan Selim Bey’di. — “Burhan, yarın müsaitsen bir konu hakkında görüşelim,” dedi Selim Bey, kısa ve ciddi bir tonla. — “Olur,” dedi Burhan Bey, başını sallayarak. Telefon kapandı. Sevde Hanım merakla sordu: — “Kimdi aray