Sen, çığlığın geldiği yöne doğru koşmaya başlar. Ayaklarının altındaki taşlar sanki yerinden oynuyormuş gibi bir hisle yola devam edersin. Sokak lambalarının soluk ışıkları altında, gölgeler daha da yoğunlaşmış, adeta gelip geçeni gözlüyormuş gibi. Her adımında nefesin daha kesik, kalbin daha güçlü atıyor. Çığlığın kaynağına yaklaştığını hissediyorsun ama sokaklar giderek daha da karanlıklaşıyor.

Koşarak ulaştığın ara sokak, hiçliğin ortasında bir an durmamı sağladı. Dar ve sıkışık, duvarlara vuran sessizlikle dolu. İçine çektiğin hava bile burada farklı bir ağırlık taşıyor. Etrafı gözlerinle tarıyorsun ama ne bir iz ne de bir belirti var. Her şey sessizliğe gömülmüş, sanki çığlık hiç atılmamış gibi.

Bu ara sokağın derinliklerine baktığında, yalnızca karanlık bir yığın halinde duran çöp kutuları ve duvarlara yaslanmış birkaç eski bisiklet görüyorsun. Kendi kendine, bu geceyi ve seni buraya getiren olayları sorgulamaya başlıyorsun. Bu şehir, bu gizem dolu sokaklar, senin için ne ifade ediyor? Kendi kendine sorular sormaya devam ediyorsun ama her cevap yeni bir soruya dönüşüyor.

Ansızın, içindeki merakla başa çıkamayıp buraya neden geldiğini sorgularken buluyorsun kendini. Taşındığın bu şehirde seni çeken şey neydi? Belki de yeni başlangıçların ardında saklanan eski sırlar mıydı? İçindeki bu huzursuzluk, geçmişte karşılaştığın bir his mi yoksa tamamen yeni bir şey mi?

Bu düşüncelerle dolup taşarken, arka sokaklardan gelen bir çıtırtı duyuyorsun. Hızla döndüğünde, yalnızca rüzgarın oynadığı bir gazete parçasını görüyorsun. Fakat bu bile kalbinin ritmini değiştirmek için yeterli. Bütün bu olanlar bir tesadüf müydü, yoksa kuralları senin bilmediğin bir oyunun parçası mıydı?

Sakinleşmeye çalışarak, adımlarını geri çekmeye karar veriyorsun. Ancak o an, arkanızda bir gölge beliriyor. Derin bir nefes alıp, gözlerinle karanlığa odaklanıyorsun. "Sen," adını mırıldanır bir ses. Bu sesin kime ait olduğunu bilmiyorsun ama içinde yankılanan bir tanıdıklık hissi var.