Karakolun bahçesinde, buz gibi havayı içime çekerek dururken az ileride topallayarak yürümeye çalışan Ahmet'i gördüm. içimi huzursuz eden endişeyle adımlarımı ona doğru yönelttim.

"Komutanım, neden kontrole gelmiyorsunuz?" diye sordum, sesimdeki endişeyi gizlemeye çalışarak Ahmet adımlarını durdurdu, bacağına binen yükü hissettirmemeye çalışarak sert bir tavırla cevap verdi "Benim bir şeyim yok doktor hanım. Birkaç güne geçer zaten. Kendi kendine iyileşir," diye tersledi.