ROZERİN

Pazartesi sabahı konağın kapısı çalındığında saat dokuzu beş geçiyordu. Kapıyı Xece Ana açtı. Eşikte genç bir adam duruyordu. Otuz yaşlarındaydı. Uzun boylu, esmer ve sakin yüzlüydü. Sırtında büyük bir spor çantası vardı. Elinde katlanır bir minder tutuyordu.

“Günaydın Xece Ana,” dedi. “Beni hatırladınız mı?”