O sabah Zeliş her zamankinden erken uyandı. Evin hâlâ uyuyordu; yüzü sakindi, dudakları hafif aralıktı, nefesi düzenliydi. Zeliş onu rahatsız etmemek için yavaşça yataktan kalktı, üzerine kalın hırkasını geçirdi, sessizce odadan çıktı. Mutfağa indiğinde hava henüz tam aydınlanmamıştı; pencereden süzülen cılız ışık, tezgâhın üzerine soluk bir örtü gibi seriliyordu. Zeliş ocağı yaktı, çaydanlığı üzerine yerleştirdi, hamur teknesini tezgâha çekti. Unu, suyu, mayayı, tuzu bir ara