Chris tam o anda bir şeyi fark etti. Oturduğu koltuğun altında bir ıslaklık vardı. Elini uzattığında, yerde hafif ılık bir nem hissetti. Elini çekip baktı: açık kahverengi ama yoğun… çamur gibi. “Toprak?” diye sordu. Agatha eğilip parmağıyla yokladı. “Hayır. Bu… mezar toprağı değil. Bu, kalbin taşıdığı hafıza.” Miray donakaldı. “Ev... artık sadece ev değil.” Gece ilerledikçe evdeki eşyalar davranmaya başladı. Perdeler rüzgar olmadan dalgalanıyor, kitaplar sayfa değiştiriyor