Depodaki o kapı, artık evin en sessiz değil en gürültülü yeriydi. Herkes bir adım uzaklaştığında bile o uğultu kulaklarının arkasında yankılanıyor, kalbin ritmi gibi zihnin derinliklerine işliyordu. Kapı açılamamıştı ama bu, onun geçit olmadığını göstermiyordu. Aksine... içeriden daha çok şeyin dışarı sızmaya başladığının göstergesiydi. Chris, göğsündeki çatlağın üzerini bandajla sarmıştı ama her gece bant kendiliğinden açılıyordu. Sabah uyandığında yatağında siyah iplikçikl