Dağdan dönüş sessiz olmuştu. Kimse konuşmamıştı. Sanki herkes aynı cümleyi duyup yutmuş ama ağza dökmeye cesaret edememiş gibiydi. “Ben sizden kalanım.” Bu cümle, yalnızca bir açıklama değil, bir uyarıydı. Yankı artık bir varlıktan ibaret değildi. Bir bütünün hatırasıydı. Ve hatıra... insandan daha uzun yaşardı. Chris eve girdiğinde kendini tanıyamadı. Aynalar hâlâ kırıktı ama cam parçaları bile başka yüzler gösteriyordu. Kendi yüzü, sadece alışkanlıkla tanıdığı bir silüetti