Kasabanın üzerindeki gri sis henüz dağılmamıştı. Gündüzler kısa, geceler daha uzun hissettiriyordu. İnsanlar hâlâ işlerine gidiyor, çocuklar oyun oynuyor, dükkânlar açılıyordu. Ama tüm bu davranışlar… boş bir tekrar gibiydi. Kimse kimseyi adıyla çağırmıyor, herkes yalnızca gözleriyle yön veriyordu. Ve herkes bu sessizliği normal sanıyordu. Ama evdekiler artık biliyordu: Yankı silmeye değil, unutturup yeniden yazmaya gelmişti. Agatha o sabah odasında eski defterlerden birini