Sabah güneşinin ılık ışıkları, Alistair'in parmaklarının ucunda tuttuğu o kan kırmızısı yakut yüzüğe çarpıyor, odanın duvarlarına kızıl yansımalar saçıyordu. Kalbim, az önceki huzurun yerini alan o amansız, karanlık bir önseziyle hızla çarpmaya başladı. Nefesim boğazımda düğümlendi. Ondan duyduğum onca yalanın, onca entrikanın üzerine, beni bu kadar dehşete düşürebilecek ne kalmış olabilirdi ki?

"Alistair..." diye fısıldadım, sesimdeki o titrek korkuyu gizleyemeyerek. Gözler