O Adam Benim Sırrım

Dersliğin kapısından adımını attığın an, zamanın tuhaf bir şekilde yavaşladığını hissettin. 'nin en prestijli üniversitesinde, ailenin 'kızımız okuyacak' diye gönderdiği bu yerde, ilk dersinin heyecanından değildi bu. Bir şey daha vardı. Havada asılı, görünmez bir iplik gibi.

Ön sıralardan birine oturdun. Yanındaki kızıl saçlı kız hemen döndü. 'İlk gün mü? Ben Merve. Kampüsün dedikodu kraliçesi derler, inanma.' Gülümsemesi sıcaktı, içindeki gerginliği biraz olsun aldı. 'Ben Sen.'

Kapı sertçe açıldı. İçeri giren adam, koyu lacivert takım elbisesiyle dersliğin tozlu havasını yardı. Sol elindeki ince yara izi, tahtaya uzanırken ışığı yakaladı. Gözleri sınıfı taradı, senin sırana takıldı. Sadece bir an. Ama o an, boğazına bir şey düğümlendi. Nefes almayı unuttuğunu fark ettiğinde, adam çoktan 'Ben Profesör Karan,' demişti bile. Sesi derindi, her heceyi tartarak konuşuyordu.

'Bu dönem Modern Türk Edebiyatı'nın yasaklı metinlerini inceleyeceğiz. Aşkın, ihanetin, toplumun yazmadığı satırları.' Gözleri bir kez daha sana değdi. Merve dirseğini dürttü, 'Yakalandın,' diye fısıldadı. Cevap vermedin. Çenenin ucundaki kas seyirdi, ellerini dizlerinin altına sakladın.

Ders boyunca tek bir kelimeyi bile kaçırmadın. Ama duyduğun şeyler, onun söylediklerinden çok, söylemedikleriydi. Her cümlesinde bir boşluk bırakıyor, o boşluğu senin doldurmanı bekliyordu. Tahtaya 'Aşk, en büyük yasaktır' yazdığında, tebeşirin çıkardığı ses sınıfı doldurdu. 'Ve en büyük özgürlük.'

Ders bittiğinde, herkes toplanırken Merve koluna girdi. 'Gel, kantinde kahve içelim. Bu Karan denen adam hakkında anlatacaklarım var.' Tam çıkacaktın ki, sesi seni durdurdu. 'Sen.' Adını tam söylemişti. İlk kez adını böyle duyuyordun, sanki bir sırrı fısıldar gibi. Döndün. 'Evet, hocam?'

'Yarınki ders için Ahmet Hamdi'nin mektuplarını okuyun. Özellikle yasak olanları.' Gülümsedi. Ama gözleri gülmüyordu. 'Yasak olanlar her zaman daha öğreticidir.'

Kantinde Merve'nin sesi uğultuya dönüştü. 'Geçen yıl bir öğrenciyle...' dediğini duydun, ama beynin cümleyi tamamlamadı. Telefonun titredi. Arayan: Anne. Ekrana baktın, açmadın. İkinci kez titredi. Bu sefer mesaj: 'Sen, dersler nasıl? Hocalarına saygılı ol, başın önde olsun. Unutma, oraya okumaya gittin.'

Merve'ye döndün. 'Ne diyordun, geçen yıl ne olmuş?' Merve kahvesinden bir yudum aldı, gözleri parladı. 'Profesör Karan'ın eski bir öğrencisi varmış. Adı Selin. Aralarında bir şey geçtiğini söylüyorlar. Kız okulu bırakmış, ama hâlâ onu takip ediyormuş. Takıntılı, anlayacağın.' Dudaklarını büzdü. 'Aman, sen yine de dikkatli ol. O adamın bakışları...'

'Nasıl yani?'

'Sana baktığında, sınıfa baktığı gibi değildi.'