Konağa geldiklerinde hala gelinliği ile bekleyen, ağlamaktan gözleri kan çanağına dönmüş Ayşe ve diğer kızlar karşıladı onları. Eve sığamamışlar, kendilerini bahçeye atmışlardı. Araba avluya girer girmez ayaklanıp hayırlı haber duymayı beklediler.

“Eyi eyi şükürler olsun. Ama uyudcağımış doktorlar. Epey kan kaybetmiş, kendini taoplaması lazum.” Emine Hanımın içlerine su serpen sözleri ile hepsi rahatladı.

Ayşe, “şükürler olsun.” deyip ellerini semaya açınca diğer kızlar da