“Asiye gözuni seveyum otur da. Vallahi Ayşe’den evvel sen doğuracasun bitane.” Asiye kadın ne yapsın; kocasından ona kalan tek emaneti, biricik kızı ameliyathane dedikleri yerde canından can çıkarırken kim bilir ne haldeydi. Kızının halinden haberdar olmadan nasıl duracaktı, laf. Emine hanımın yanına oturdu, üç saniye sonra bir daha kalktı. Sanki kapının tam önünde dursa habere daha çabuk ulaşacaktı. Ana yüreğiydi işte, ne kusuruna bakılırdı ne de söz geçerdi.

Derken o iki