Patronumun Karanlık Teklifi

Aslan Holding'in kırk ikinci katındaki sessizlik, insanın kendi nabzını duymasını sağlayacak kadar derindi. Defne, deri koltuğun kenarına ilişmiş, ıslanmış paltosunun kollarını birbirine kavuşturmuştu. Yalan söylemiyordu kimseye, ama parmaklarını kenetlemesinin sebebi buydu işte: az sonra söyleyeceği her şey bir yalandı.

Karan Aslan masanın arkasından kalkmadı. Sadece dosyayı, parmak uçlarıyla cam yüzeyin ortasına doğru itti. "Bankanın size üç gün verdiğini biliyorum, Bayan Yılmaz. Babanızın atölyesi, anneannenizin evi. Hepsi aynı ipoteğin altında."

"Bunu nereden..." Defne sustu. Sormanın anlamı yoktu. Bu adam bilmediği bir odaya girmezdi.

"İki yüz kırk bin lira." Sesi soğuktu, bir muhasebe kalemini okur gibi. "Ben bunu öğleden önce kapatabilirim. Tek bir imzayla."

Defne güldü, ama gülüş boğazında çatladı. "Patronlar asistanlarının borcunu ödemez."

"Ben ödemiyorum." Karan ilk kez öne eğildi, ve ışık keskin çenesini buldu. "Satın alıyorum. Bir yıl boyunca nişanlım olacaksınız. Sahte. Sözleşmeli. Basının önünde, ailemin önünde, gerektiğinde benim yatak odamın kapısının önünde. Bir yıl sonunda ayrılırız, siz borçsuz çıkarsınız."

Oda daralmıştı sanki. Defne camdan dışarı, İstanbul'un yağmurla bulanmış ışıklarına baktı. "Neden ben?"

"Çünkü kimse sizi tanımıyor. Çünkü kaybedecek bir kariyeriniz yok, sadece koruyacak bir aileniz var." Bir an durdu. "Ve çünkü hayır demeyeceksiniz."

"Bu kadar emin olmayın."

Karan kalemini dosyanın üstüne bıraktı. Tık. Tek bir ses, ama bir kapı kapanmış gibiydi. "Annenizin ameliyatı perşembe. Sigorta reddetti. Bunu da biliyorum."

Defne'nin elleri çözüldü, sonra tekrar kenetlendi. Midesinde demir gibi bir tat vardı. Karşısındaki adamdan değil, kendi sessizliğinden tiksindi. Çünkü o sessizlik çoktan evet diyordu.

"Sözleşmeyi okumak isterim," dedi sonunda. Sesi kendine ait değilmiş gibi geldi.

"Akıllı kız." Karan ayağa kalktı, ceketinin düğmesini ilikledi. Boyu, odayı bir kat daha küçültüyordu. "Ama bir şeyi baştan bilin, Bayan Yılmaz. Bu oyunun kurallarını ben koyarım. Hepsini. Siz sadece oynarsınız."

Dosyayı uzattı. Defne aldı. Kapağında holdingin amblemi vardı, altın yaldızlı bir aslan başı, dişleri görünmeden gülümseyen.

İlk sayfayı çevirdi. İkinci maddeye geldiğinde eli durdu. Çünkü orada yazan, bir yıldan söz etmiyordu.