Akşamın geri kalanında Sefa'ya bir şey belli etmek istemesem de durgunlaştığımı farketmiş ve sürekli canımı sıkan şeyin ne olduğunu sorup durmuştu. Başım ağrıyor demiştim, yorucu bir gündü bahanesinin ardına sığınmaktı niyetim. İnanmasa da beni bana bıraktı ve eve kadar sessizliğime ortak oldu. Araba bizim evin önünde durduğunda yönümü ona dönüp içten bir şekilde gülümsedim. "Gerçekten çok üzgünüm. Senin de akşamını mahvettim."

Bakışları düşünceliydi ama o da tebessüm etmey