Bahçeden salona dönerken Atahan telefonunu cebinden çıkardı. Ekrana baktı, yüzü birden değişti. Gözlerindeki o uzak, yorgun ifade bir anda yerini başka bir şeye bıraktı. Yumuşak bir şeye.

"Bir saniye," dedi bana. "Kusura bakmayın."

Biraz öteye, gül çalılarının arkasına çekildi. Ben gitmedim. Dinlemek gibi bir niyetim yoktu, ama bahçe küçüktü ve gece sessizdi.