Günler, takvimden süzülen solgun yapraklar gibi birbiri ardına devriliyordu ama Alaz iyileşmek şöyle dursun, günden güne kendi gölgesinde eriyordu. Bedenine bir tapınak gibi bakan, her sabah güneşle birlikte spora koşan, hayat dolu abim; şimdi odasında, sanki ruhu çoktan çekilmiş bir fani gibi upuzun yatıyordu.

Yaylanın serin rüzgârı usul usul eserken kızlarla toplanmış oturuyorduk. "Alaz’ın hali hal değil diyorlar, doğru mu Ahenk?" diye sordu biri. O an, haftalardır, hatta