Alaz’ın getirdiği yabanıl çay yapraklarını başucuma koymuştum; bıraktığı o keskin, büyüleyici koku tüm odayı sarmıştı. Günlerdir aramızdaki buzları eritmeyen Azad, karanlığın içinden bakışlarını üzerime dikip "Hâlâ kokluyor musun onları?" diye sordu. Günler sonra sesini duymak tenimde hafif bir titreme yarattı. "Evet," dedim sesimi dizginlemeye çalışarak, "Memleket kokuyor." Cevap vermedi, sustu; ama bakışlarındaki o ağır çekim odayı doldurmaya yetti.

Sabahın ilk ışıklarıyla