Azad artık bana karşı hislerini dizginleyemiyordu; bu hakikat, inkâr edilemez bir şekilde ortadaydı. Düğün alanındaki herkes davulların ritmiyle halaya durmuş, neşeyle raks ederken, o bir an olsun kalkmama izin vermiyordu. Yanımda oturan Delal, dudaklarının kenarına yerleşen sinsi bir tebessümle bana eğildi.

“Senin kalkmana izin vermiyor, çünkü senden utanıyor,” dedi, sesi zehir gibi damlayarak. “Herkesin seni görüp rezil olmanı istemiyor.”

Gözlerimi yavaşça ona çevirdim. T