Odaya çıktığımızda Azad ceketini ağır hareketlerle çıkarıp her zaman kaldığı koltuğun üzerine bıraktı. Yorgunluğu ve gerginliği her halinden belliydi. Sessizce yanına yaklaştım; elimi çekinerek ama içimden gelen bir dürtüyle o heybetli sırtına koydum. Kaskatı kesilmişti. O an kalbimin göğüs kafesimi zorlayan atışlarını durduramıyordum.

Avucumun altındaki o güçlü duruşu hissederken Azad aniden bana doğru döndü. İrkilerek elimi hemen geri çektim. Gözlerimin içine bakarken ben