Asistanı Olmamam Gerekiyordu

Ece, şirketin parlak girişinde bekliyordu. İnsan kaynaklarındaki kadın, "Oryantasyon birazdan başlayacak, burada bekleyin lütfen," demişti. Telefonu titredi; Ceyda arıyordu.

"Nasıl, girdin mi?" Ceyda'nın sesi heyecanlıydı.

"Girdim," dedi Ece, gülümsemeyi zorlayarak. "Şimdi olmaz, oryantasyon bekliyorum."

"Detay ver sonra. O CEO'yu görünce selamımı söyle," dedi Ceyda.

Ece lobideki dev şirket logosuna baktı. "Burası çok büyük, Cey. Kendimi küçük hissediyorum."

"Sen de büyüyeceksin," diye cevap geldi. Telefonu kapattı; asansör kapıları ding diye açıldı.

İçeriden çıkan adama baktığında bir an durdu. Siyah takım elbise, keskin omuzlar, koyu mavi gözler—Ece'nin yüzüne bir serinlik indi.

Kalabalığın arasından yürüyen adama doğru bir adım attı, sonra durdu. "Burak?" diye sordu, sesi titrek.

Adam başını çevirip baktı; kaşları hafifçe çatıldı. Bakışları soğuktu. "Buyurun?" dedi.

Ece yutkundu. "Ben... ben yeni asistanınızım. Ece." Adam kısa bir an durdu, sonra yüzüne hafifçe baktı ve soğuk bir tonla cevap verdi.

"Görüşürüz, Ece Hanım," dedi ve yürümeye devam etti.

Ece adamın uzaklaşan sırtına baktı. Göğsünde bir ağırlık hissetti—ölü sandığı kocası yaşıyordu ve şimdi patronuydu.