Kapı bir daha çaldı. Bu kez daha yavaş, daha sabırlı. Acelesi olmayan birinin çalışı. Kuzey ile bakıştık. Annem Duru'nun odasının eşiğinde durmuş, eliyle ağzını kapatmıştı. Salondaki saatin tik takları birden dayanılmaz bir gürültüye dönüşmüştü; başka hiçbir ses yoktu. Sadece saat, kalbim ve kapının ardındaki o sabırlı bekleyiş. "Açma," dedi Kuzey alçak sesle. Ama sesinde emirden çok yalvarış vardı. "Henüz değil. Hazır değilsin." "Neye hazır değilim?" diye fısıldadım. "Bir ad