13 Numaralı Oda

Saat gece on biri geçiyordu ve Meridyen Plaza'nın on yedinci katında benden başka kimse kalmamıştı.

En azından öyle sanıyordum.

Adım Derin. Otuz iki yaşındayım, üç yıl önce boşandım ve hayatımın tek anlamı artık iki buçuk yaşındaki kızım Duru. O gece onu annemde bırakmıştım çünkü işe gireli daha bir hafta olmuştu ve ilk ay raporunu eksiksiz teslim etmek istiyordum. Bu işe ihtiyacım vardı. Bu işten fazlasına ihtiyacım vardı aslında, ama bunu kendime bile söylemiyordum.

Ekranın ışığı gözlerimi yakıyordu. Kahvem çoktan soğumuştu. Ayakkabılarımı saatler önce çıkarıp masamın altına itmiştim. Tam dosyayı kapatacakken duydum. Bir ses. Koridorun sonundan geliyordu. Katımızda numaralı küçük odalar vardı, arşiv ve toplantı için. Hepsinin kapısı açık dururdu; temizlikçiler bile akşamüstü çıkıp giderdi. Hepsi açıktı. Biri hariç. 13 numaralı oda.

İşe başladığım ilk gün sormuştum, "Orası neden hep kilitli?" diye. Kimse cevap vermemişti. Sadece bir kız, bana hiç bakmadan, "Orayı sorma," demişti. Ve şimdi o kilitli odanın içinden bir ses geliyordu. Tıkırtı gibi. Ya da bir nefes gibi.

İçimden bir ses, "Topla çantanı ve git," diyordu. Bir başka ses ise yıllardır susturduğum o merakı fısıldıyordu.