Sana Yazdığım Son Mektup

Karan'ın ölüm haberini aldığım gece, bana bir mektup gönderdi.

Sorun şuydu…

Mektup, ölümünden üç gün sonra postaya verilmişti.

Zarfın üzerinde adım, altında ise yıllardır unutmaya çalıştığım o el yazısı vardı. Parmaklarım kâğıdın üzerinde gezindiğinde, beş yıldır içimde susturduğum her şey yeniden canlandı.

Onu son gördüğüm gece söylediklerini hatırlıyordum.

“Bir gün gerçekleri öğrenirsen, benden nefret etme. Sadece seni neden terk ettiğimi hatırla.”

O zaman bunun acımasızca söylenmiş bir veda olduğunu düşünmüştüm.

Şimdi ise elimde, ölümünden sonra yazılmış bir mektup tutuyordum.

Zarfı açtım.

İçinde yalnızca tek bir cümle vardı.

“Neva, sana anlattıklarımdan hiçbirine inanma. Özellikle de öldüğüme.”

Nefesim kesildi.

Çünkü mektubun altındaki tarih, Karan'ın ölümünden üç gün sonrasını değil, benim doğumumdan tam beş yıl öncesini gösteriyordu.

Ve imzanın hemen altında, daha önce hiç görmediğim bir isim yazıyordu.

Benim gerçek adım.