Kara Takıntı

Babamın cenazesinden tam altı yıl geçmişti.

O günden beri tek bir şey düşünüyordum: Kaan Demir’in ölmesi.

Babamı iflas ettiren, şirketini elinden alan ve sonunda intihara sürükleyen adam, şimdi İstanbul’un en güçlü mafya lideriydi. Kaan Demir. “Kara” lakabıyla anılıyordu. Kimse ona karşı gelemiyordu.

Ben ise altı yıldır plan yapıyordum.

Adım Seren. 24 yaşındayım. Hukuk mezunuyum. Ve bugün, Kaan Demir’in şirketine “tesadüfen” girecektim.

Önüme çıkan güvenlik görevlisi kimliğime baktı. “Yeni misin?” “Evet. Sekreterlik pozisyonu için geldim.”

Adam başıyla onayladı ve beni üst kata yönlendirdi. Kalbim deli gibi atıyordu ama yüzümde hiçbir şey belli etmiyordum.

Asansörün kapıları açıldığında koridorun sonunda büyük bir ofis vardı. Kapısında “Kaan Demir” yazıyordu.

İçeri girdim. Odada üç adam vardı. Ortada oturan ise oydu.

Kaan Demir.

Siyah takım elbise içinde, masasının başında oturuyordu. Saçları hafif dağınık, çene çizgisi keskin, gözleri ise buz gibi griydi. Bana baktığında sanki içimi görüyormuş gibi hissettim.

“Adın?” diye sordu. Sesi derin ve soğuktu.

“Seren,” dedim. Sesim sakindi. “Seren Yılmaz.”

Gözleri bir an üzerimde gezindi. Sonra masadaki dosyaya baktı. “Özgeçmişin etkileyici. Ama neden buradasın?”

“Çalışmak istiyorum,” dedim. “Ve sizin gibi birinin yanında çalışmak… fırsat.”

Kaan’ın dudağı hafifçe kıvrıldı. Ama gülümseme değildi bu. “Fırsat mı?” diye tekrar etti. “Burada fırsat yok Seren. Sadece kurallar var.”

Bir an sustu. Sonra elini salladı. “Başla yarın. Rüzgar sana ne yapman gerektiğini söyleyecek.”

Rüzgar, yanındaki iri yapılı adamdı. Bana başıyla selam verdi.

Odayı terk ederken Kaan’ın gözlerinin üzerimde olduğunu hissedebiliyordum.

İlk adım atılmıştı.

Ama bir şey beni rahatsız etmişti.

Kaan Demir, sanki beni bekliyormuş gibi bakmıştı.