İlk günüm bittiğinde saat gece yarısını geçmişti.

Kaan’ın ofisinde herkes çıkmıştı. Sadece ben ve Rüzgar kalmıştık. Rüzgar bana “Sen de çıkabilirsin” demişti ama ben kalmak istemiştim.

“Birkaç dosya daha bakmak istiyorum,” demiştim.

Rüzgar omuz silkmişti ve gitmişti.

Şimdi yalnızdım.

Kaan’ın ofisine girdim. Kapı aralıktı. İçeri girdim ve masasının etrafında dolaştım. Hiçbir şey dokunmadım. Sadece etrafı inceledim.

Bir anda koridordan ayak sesleri duydum.

Hızla masanın arkasına saklandım.

Kapı açıldı. Kaan Demir içeri girdi. Yanında bir kadın vardı. Kadın sarhoş gibi görünüyordu. Kaan onu koltuğa oturttu.

“Burada kalacaksın,” dedi Kaan soğuk bir sesle.

Kadın mırıldandı bir şeyler. Kaan kadının çenesini kaldırdı. “Bu gece burada kalacaksın. Anladın mı?”

Kadın başını salladı.

Kaan arkasını döndü ve odadan çıktı.

Ben hâlâ masanın arkasında donup kalmıştım.

Kaan Demir’in yanına kadınlar getiriyordu. Ve onları burada bırakıyordu.

Bu bilgi işime yarayabilirdi.

Ama bir sorun vardı.

Kaan’ın odayı terk ederken son bir kez etrafa baktığını görmüştüm. Sanki bir şey arıyormuş gibi.

Sanki… birinin burada olduğunu biliyormuş gibi.